Herinneringen

Herinneringen zijn als schuwe vogels die fladderen van dak tot dak, die nauwelijks de toppen raken en weer zweven in de lucht. Pas als zij lange dagen zwalkten, en de avond valt, en als zij nat en zwaar van regen, huiverend over het nachtland gaan, dan eerst zwiert weer hun vlucht omlaag en vinden zij de lome weiden, open valleien, 't grijs en stil moeras. En trager komen ze neergestreken, een voor een verloren in de duisternis; hun kleur werd één met die van het veld, zij zijn even moe als de aarde. Geen die dan nog beweegt, totdat een bleke zon, lang, laat daarna ze weer opschrikt uit hun droom en verder jaagt. Want geen die 's ochtends meer het land herkent, en die nog weet waar de lome zwarte avondweide bleef. Een kreet, en zij peinzen: hoe kwamen wij hier. Een zonnescheut, en zij denken: verder, verder, verder moet het zijn. En eer de luiken van verre huizen de morgen komen ontdekken, zijn de weer omhoog gevlogen. Het licht ging zich nestelen tussen hun vleugels; de avondwind is dauw geworden, van hun sterrendroom bleef slechts de geur der gebersten granaatappels. Zij vluchten en verliezen zich in de damp van de horizon, en vluchten altijd voort als dwarrelende pluizen. en wie ze ooit van te voren zag, hij hervondt ze nimmermeer.
Eerste regels van "De stille pantage" van Albert Helman 1958.

Schrijf hier jouw eigen herinnering

Het reunistenboek werd veel te dik. Daarom is er op deze website plaats gemaakt voor de overige verhalen. Ook zij die nog geen epistel hebben geproduceerd kunnen hier hun gang gaan.
Deze verhalen zijn alleen toegankelijk voor leden.

Lees nu de verhalen van dispuutsgenoten of schrijf zelf een stukje.